Droog, droger, droogst
‘Times To Die’ behoort in de categorie opgedroogde, nonchalante, al-hoofd-meeschuddende rock plaatjes. De lo-fi vocals, de relaxte drums en de korte orgel ‘break’ maken het nummer van dit Amerikaanse bandje best aanstekelijk. Het is muziek om onderuitgezakt bij te zitten en het maar over je heen te laten gaan. 'Times To Die' luistert muzikaal gezien lekker weg en het is je standaard set aan drums, bas, orgel, gitaren en lo-fi vocalen.
Uitgemolken
Het nummer maakt qua tekst een sprongetje naar oneerlijkheid en de vraag “wie verdiend wat als persoon?” Het is al een behoorlijk uitgemolken onderwerp en de licht toegankelijke, gemakkelijk op te lossen metaforen bieden - daar bovenop - vrij weinig uitdaging voor de luisteraar. De enige uitdaging voor de luisteraar is dat de tekst soms wat onverstaanbaar over kan komen door de slecht opgenomen vocalen. Ook vind ik de lengte van het nummer te lang. Het nummer had in veel minder tijd, precies dezelfde boodschap over kunnen brengen - qua tekst en muziek.
Zondag, zondag, zondag
‘Times To Die’ is een leuk nummer op niks-zeggende Zondagen. Het luistert lekker weg, de tekst doet je vervolgens niks omdat je dit persoonlijk allemaal al accepteert als feit en de muziek is niet vernieuwend. Droog, nonchalant, laagdrempelig en luchtig.
