Shoebie-doebie-doo
Die Jungen is een lo-fi, 50’s stijl, rock artiest met als echte naam Klaus von Barrel. Naast het feit dat hij in het bandje The KVB speelt, is er niet veel meer informatie over hem te vinden. De 50’s muziekstijl begint langzamerhand steeds meer terug te komen en ditzelfde idee zie je ook terug bij artiesten als Ela Orleans, Dirty Beaches en Spectrals. Er is nog niet echt sprake van een 50’s revival maar er begint in de achtergrond wel iets te broeden. “At Breath’s End” is alweer de vierde release van Die Jungen en in feite het eerste album wat mijn oren kruist. Via een videoclip van het openingsnummer “I Pray To You” begon mijn interesse toch wel te stijgen naar deze artiest.
Omdat dit album heel sfeer bepalend is, heb ik er bij deze recensie een verhalende vorm aan gegeven. Ik hoop dat dit leuk leest.
Vijftig
Er staat een man voor de deur van een grande café. Hij heeft zijn nette pak aan, mooie schoenen en zijn haar zit strak in een scheiding. Naast hem staat een dame, net zo mooi opgedoft en klaar om samen een leuke avond te hebben. Als een echte gentlemen houdt hij de deur voor haar open en stappen ze samen naar binnen . Eenmaal binnen staat er een bandje te spelen en “I Pray To You” mompelt op de achtergrond. Zonder enkele moeite steekt de man een sigaret op en gaan ze alle twee zitten bij alle andere gasten. Er wordt rustig gedanst in de zaal en na een bepaald moment begint de zaal toch behoorlijk vol te raken. Met nummers als “Every Day” en “I’ve Been Glad” gaan er toch steeds meer mensen gezellig maar rustig dansen. Ook de man en zijn vrouwelijke compagnon begeven zich naar de dansvloer.
Onderuitgezakt, op-een-stoel-liggend dagdroom ik dit hele scenario bij elkaar. Het is mooi om dit scenario plaats te zien vinden in de binnenkant van mijn oogleden. De muziek mompelt door en mijn verbeelding gaat er verder mee aan de haal.
Dansen met een duister randje
De dans gaat door en het blijft een leuk avondje. Toch wordt de sfeer wat donkerder en de teksten van de muziek beginnen tot de man door te dringen. Het meisje dat hij bij zich had verdwijnt in het niks en daar staat hij dan zielsalleen. De man loopt naar de bar en besteld maar een goede, sterke whisky om dit moment te verdrinken. Hij pakt zijn nette, zwarte jas en loopt met een bedrukt gezicht naar buiten. Nummers als “When I Awake” dreunen zachtjes door hem heen en hij mompelt wat nummers van het bandje dat daar liep te spelen. Eenmaal thuis zit de man op de rand van een vreemd hotel bed en hij begint zich af te vragen waar ze toch is gebleven en hoe het met haar gaat. “I Surrender” speelt in zijn hoofd af en hij zingt zo mee “because i remember the only thing I have, is you.” “Wat een opeenvolging van clichés!” denkt hij. Toch probeert hij te gaan slapen. Na veel gewoel en eenmaal in slaap, droomt hij toch nog over haar.
Verbouwereerd
De donkere nacht klaart op en ergens in de verte luidt de klok. Het is zes uur en nog lang geen licht maar de man is al wakker. De zon komt op en zijn spullen zijn al gepakt. Wakker en klaar om te gaan is het jammer dat hij niet weet, waar ze toch is gebleven. Net op het moment dat de zon over de horizon komt (“The Sun Is Coming Up”) en de man buiten staat met al zijn tassen hoort hij iemand zijn naam schreeuwen. “Het zou toch niet? “ denkt hij bij zichzelf maar op hetzelfde moment staat zij toch zeker daar, ook met al haar tassen. Met allebei een grote glimlach op elkaars gezicht stappen ze een taxi in en gaan ze op weg naar een nieuwe plek, weg van hier (“In The End”).
Aaahhhw wat lief
De muziek van Die Jungen zet een hele goede sfeer neer. Zonder blikken of blozen, presenteert hij een hele ouderwetse stijl en zuigt hij je compleet in zijn jaren 50 wereld. De vocalen en de opnamekwaliteit zijn dingen waar aan gespijkerd kunnen worden. Toch voegt dit iets toe aan het genre, hoe vervelend het ook kan klinken. De toon van de muziek varieert tussen hele toegankelijke doo-wop-achtige nummers en hele donkere, hoop-onttrekkende nummers. Het einde is daarentegen weer erg hoopvol en leeft op naar iets moois en haast iets utopisch; eind goed al goed.
Zie ook:
http://diejungen.bandcamp.com/album/at-breaths-end
Cijfer (7.8/10)
