Illegaal concert
Stairs to Nowhere bestaat al sinds 2005 maar brachten begin oktober vorig jaar hun tweede album uit. Dat betekent niet dat wij van Kofferbaque hem niet mee mogen nemen in 2012. De band telt tegenwoordig vier heren uit Utrecht en lieten voor het eerst hun instrumenten horen in mei 2006 toen een self-titled EP uitkwam. Geweldige nummers als 'Charlotte' stonden vervolgens ook in 2008 op het eerste album van de band, genaamd: Adieu Delicate Atheist. Dit album staat nog steeds vol met noisy rocknummers en zijn heerlijk om op uit je plaat te gaan. De muziek komt voort uit het gedrag wat deze band vertoond. Deze band staat erom bekend om 's nachts op te treden in verlaten fabrieken of andere leegstaande gebouwen. Op een doodnormale zondagmorgen, terwijl iedereen nog lag te slapen, werd dan ook gewoon een concert gegeven in het half afgebroken Vredeburg in Utrecht. In 2011 kwam eerst een EP uit waarvan alle nummers ook verschenen op de laatste uitgave van de band. Hymns From The Blazing Flesh heet hun laatste album wat lofzang uit het brandende vlees betekend. Lofzang is vaak ter ere van een godheid of heilige.
Een traptrede terug!
Het album begint spannend met 'Invocation' en had ik zeker willen horen in een half afgebroken concertzaal. De verbeterde loepzuivere stem van Bram Colijn neuriet zachtjes en dringt door naar het volgende nummer 'Sky Burial'. Drummer Tim Mooij laat zich horen maar laat de snelheid er echter uit. Waar ze op hun vorige album los gingen, stoppen ze nu. Het daarop volgende 'Urban Riots' vind dan een dunne weg tussen het harde en het zachte spel wat elkaar versterkt. Het eindigt echter rustig ondanks een prachtige uithaal van de zanger. Dit rustige spel keert telkens terug op rest van dit album. Dit is erg jammer na zo'n heerlijk dansbaar eerste album maar neemt niet weg dat de nummers goed in elkaar zitten. Sterker nog, het maakt een nummer van het begint van het eind logisch en lekker klinken. Stairs to Nowhere laat je nog steeds verbazen in elk nummer en eindigt vele malen anders dan elk nummer begint. Midden op het album staat 'Time, close your rivers above me (II)' die je op een (turksemoskee manier) meeneemt. Nog in de trans van dit nummer speelt Stairs to Nowhere je eindelijk wakker op het eind van 'Song for Cleansing (and death)' en is het even tijd om helemaal los te gaan. Dat is enige moment op dit album dat ze het vorige album laten terug komen en hard eindigen. Het einde van dit album is ook te vergelijken met het vorige album waar de band ook eindigde met random samples maar daar voegt Stairs to Nowhere nu galmend gitaargeluid en een indrukwekkend drumspel aan toe. Het album eindigt en de band stopt.
Stairs to Nowhere indeed!
En waar zal de trap ons nu heen leiden? Harder de trap op rennen of toch weer niet? De trap leid ons nergens naar! Zij kunnen niet alles geven dus wij krijgen niks. Hymns from the Blazing Flesh is het laatste wat wij kunnen horen van Stairs to Nowhere. De band stopt en dus ook geen concerten meer in oude verlaten gebouwen. Op de site staan dan ook de laatste woorden: "This is Stairs to Nowhere signin out, this is Hymns from the Blazing Flesh pluggin in...". Om nog een laatste maal de ontwikkeling van Stairs to Nowhere te laten zien noem ik graag ook de eerste woorden van de band: "Music like a cat, ductaped to a burning violin. All at once, all for you". Het is nog geen tijd om de band te vergeten en er niet meer terug te kijken want het eerste album van de band Adieu Delicate Atheist blijft een geweldige aanrader. Hymns from the Blazing Flesh krijgt echter een 6,4.
Cijfer (6,3/10)
