Deze recensie heb ik geschreven, puur uit het gevoel die de nummers weten op te wekken. Dit zijn interpretaties, geen waarheden.
Over The Brian Jonestown Massacre:
De muziek van 2012 laat op zich wachten. Daardoor ben ik genoodzaakt oude platen uit de doeken te halen. Zoals hiervoor 'The Queen Is Dead' van The Smiths en 'Dummy' van Portishead zijn besproken is het dit keer de beurt aan 'Methodrone' van The Brian Jonestown Massacre. The Brian Jonestown Massacre is een band met een hele 'grote' geschiedenis. Ze zijn begonnen in 1990 en er zijn minstens 40 bandleden doorheen gegaan in de ruim 20 jaar dat ze bestaan. De drijfveer en enigst consistent aanwezig bandlid is Anton Newcombe. Andere bandleden die het waard zijn om op te noemen zijn: Peter Hayes (nu Black Rebel Motorcycle Club), Will Carruthers (Spacemen 3), Bobby Hecksher (The Warlocks), Matt Hollywood (The Out Crowd), Dean Taylor, Jeff Davies, Brian Glaze en Joel Gibon. De band staat bekend om hun 'mind-expanding' psychedelische rock, hun gedachtegang van muziek, hun uit de hand gelopen live shows en de vriendschap/strijd met The Dandy Warhols. Mocht je hierover meer willen weten dan moet je de documentaire 'Dig!' maar eens een kijkbeurt geven.
Methodrone:
Methodrone is het tweede album van The Brian Jonestown Massacre. Op de release van dit album werd haast niet gereageerd; het album werd genegeerd. Om het album toch de eer aan te doen die het verdiend, ga ik hierover een recensie schrijven. Het album 'Methodrone' is gereleased in 1995. De titel van het album is een samenstelling van de drug methadone en de drone muziekstijl. Het woord methadone wordt gebruikt als metafoor tegen het gebruik van heroïne. Het woord drone om de shoegaze muziekstijl op dit album te verantwoorden. De muziek op dit album is vergelijkbaar met andere prominente shoegaze bands uit die tijd zoals My Bloody Valentine, The Jesus and Mary Chain en Spacemen 3.
1,2,3,4... :
Methodrone opent met een intro achterstevoren en de lichte shoegaze begint langzaam door je speakers te zoemen. 'Evergreen' sleurt je mee in de bewolkte rock en ontmantelt het topje van de ijsberg - de rit in de tunnel begint. 'Wisdom' gaat vervolgens door je oren en de wanhoop probeert je te omarmen. De zware tekst over iemand lief moeten hebben is melancholisch en zielig. De onzekerheid en de sterke wil evolueren in wanhoop. De wanhoop breekt de ziel en eenzaamheid is het resultaat. 'Crushed' beschrijft de gefaalde pogingen en de zoveelste afwijzing met eenzaamheid als resultaat. Daaropvolgend komen de vragen en verwardheid neemt de overhand. 'That Girl Suicide' gaat dwars door je heen en het nummer grijpt wild om zich heen. Methodrone is als een persoon die nooit veel te zeggen heeft – iemand die veelal in de achtergrond staat en niet gauw prominent aanwezig is. Het lijkt goed te gaan met die persoon; zijn uiterlijk verraad niks maar diep van binnen schuurt het.
De uiterlijke rust:
De persoon voelt gefaald en wil graag iemand anders zijn, maar ook dat lukt niet. De muziek wordt zwaarder en het is pessimisme op hoogstaand niveau. De dood van de liefde wordt een altijd aanwezig thema en nummers als 'She Made Me' kunnen haast sarcastisch opgevat worden. De experimenten worden vervolgens in de strijd gegooid – hoe zal dit toch goed kunnen komen? De strijd met drugs en de innerlijke strijd met zichzelf worden geuit in het negen minuut durende 'Hyperventilation'. De persoon kan helaas niks ander doen het accepteren van zijn gevoel en 'I Love You' zegt daarmee alles. Als het eenmaal toch gelukt is beginnen de verwachtingen een rol te spelen. Hij weet dat hij ze niet waar kan maken en hij is schuldig. Heel licht ruizen de gitaren op de achtergrond en 'End Of The Day' trekt de stekker eruit. Als alles eindelijk voorbij is, is de last van zijn schouders. De liefde, die als ziekte gezien werd, is genezen. Toch laat het een groot litteken achter. 'She's Gone' maakt een lichte opleving en het lijkt alsof er licht is aan het einde van de tunnel. Hoop is weer teruggekeerd en het album kun je van voor af aan weer afspelen.
De tunnel:
Methodrone voelt als een hele langzame, eenzame treinrit door een tunnel. De lampjes flitsen geheel symmetrisch langs je heen. Ze zijn allemaal in andere vormen en kleuren. Sommige lampjes schijnen soms zo fel dat het mooi is en tegelijk pijn doet aan je ogen. Andere lampjes zijn minder vel maar weten je door hun vormen toch te beïnvloeden. Als je eenmaal de tunnel uit bent voel je je opgelucht en hoop je dat de treinrit op de terugreis net zo zal zijn.
Cijfer (8.8/10)
