The Smiths
Om in navolging van Eduard het ideaal van Kofferbaque nog maar eens te verlaten, ga ook ik een lekker bekend bandje recenseren. En niet zomaar een bandje, nee, The Smiths wel te verstaan. De vierkoppige band, rond 1982 gevormd in het regenachtige Manchester, bestond uit vocalist Steven Morrissey, gitarist Johnny Marr, drummer Mike Joyce en bassist Andy Rourke. Tegen de tijd dat de band in 1987 uit elkaar ging hadden ze vier albums, en 3 compilatie platen uitgebracht. Na de split-up werden nog eens zes albums van de band uitgebracht, wat dus in totaal neerkomt 13 albums vol prachtige, heerlijke, gevoelige pop nummers. Een overschot aan keuze dus, maar uiteindelijk kwam één album door haar genialiteit toch het meest in aanmerking voor een recensie: 'The Queen Is Dead'.
Pop
Ja dat is het, pop. Maar dan niet de herrie die we heden ten dage in de top 40 terug vinden, nee pop die uit de tijd stamt dat men goede muziek nog kon waarderen. Toen het nog niet belangrijk was dat je zong (hoewel, zingen?) over je twaalf ferrari's, 4 gouden ringen en je miljoen dollar biljetten. Nee, The Smiths zijn een waar genot voor het oor. De liedjes zijn mooi opgebouwd, de stem van Morrissey is heerlijk om naar te horen en luisterend naar het album wordt je meegesleept door de muziek. Van de regenachtige herfst naar de koude winter achter de openhaard, van de koude winter naar het warme vrolijke lente zonnetje. Het eerste deel van het album is een genot om naar te luisteren. Bij Frankly mr. Shankly moet je wel meebewegen en van Cemetry Gates wordt je, in tegenstelling tot wat je door de titel zou verwachten, onvermijdelijk blij.
Het geweld barst los
Maar na 'Cemetry Gates' barst het echte geweld pas los. Al het zware geschut wordt uit de kasten getrokken door The Smiths, die je volledig weg blazen met een aaneenschakeling van geweldige nummers. Beginnend met het uptempo 'Bigmouth Strikes Again' voel je al een vlaag van genialiteit. Daarna volgt het prachtige 'The Boy With The Thorn In His Side' en het album eindigt met het meesterwerkje 'There Is A Light That Never Goes Out' en het toegankelijke, aanstekelijk 'Some Girls Are Bigger Than Others' waarbij de titel geheid nog dagen door je brein zal spoken. Wat een klasse, wat een kwaliteit, wat een genot!
'There Is A Light That Never Goes Out'
Dat gaat dus een hoge worden!
Ja dat gaat het zeker worden. En niet voor niks. Dit album is toegankelijk, maar tegelijkertijd verveelt niet en is het geen simpele standaard muziek. De bijzondere stem van Morrissey past perfect bij de muziek waar je heerlijk in op kan gaan en ook over de teksten op het album is duidelijk nagedacht. Kortom: Een ijzersterk album. En dat verdient een dik, vet cijfer!
Cijfer (8,7/10)
