Ter promotie van een 2012 doemdenker
De eerste release die anno 2012 door onze vangnetten slipt is 'Patience (After Sebald)' van The Caretaker. Dit album fungeert als soundtrack van de gelijknamige documentaire over de Duitse auteur WG Sebald en zijn roman 'Rings Of Saturn'. De maker van deze documentaire (Grant Gee) is dezelfde als die van de documentaire 'Meeting People Is Easy' over Radiohead. The Caretaker is een alias voor Leyland Kirby en hij is al eerder voorbij gekomen op Kofferbaque. Sterker nog, zijn vorige release 'An Empty Bliss Beyond This World' behoorde tot een van de beste releases van 2011 en enkele nummers worden gebruikt in een ambient mix die laatst hier op Kofferbaque verscheen. The Caretaker staat bekend om zijn apocalyptische, duistere ambient nummers in een heel ouderwets jasje. Het is muziek die afkomstig is van oude klassieke LP's (die met 78 RPM gedraaid worden) met lagen noise en gekraak.
Uit een vooroorlogse radio
Waarbij ik The Caretaker, in mijn vorige review, verwees naar de beschrijving “het donker en het licht”, is het op dit album vooral het donker wat de overhand neemt. Patience (After Sebald) bestaat uit licht vertraagde operastukken en pianostukken die veelal afkomstig zijn van 90 jarige oude Franz Schubert platen. Alle nummers zijn geblend met een laag noise en de stijl is, ten opzichte van het vorige album, niet veel veranderd. Het blijft dezelfde duistere muziek met de zwart-witfilm feel. De muziek is daarentegen wel veranderd. Waarbij er op het vorige album veelal oude jazz platen uit de kast werden getrokken, zijn het op dit album vooral de nocturnische, klassieke platen van Schubert die het vlaggenschip vormen. Dit zorgt er ook gelijk voor dat dit album een stuk duisterder uit de hoek komt en het deprimerend prachtig is om naar te luisteren. De toevoeging van licht vertraagde operastukken is een hele goeie aanvulling voor zijn stijl van muziek. Het zorgt ervoor dat nummers als 'No One Knows What Shadowy Memories Haunt Them To This Day' en het laatste nummer 'Now The Night Is Over And The Dawn Is About To Break' nog duisterder uit de hoek komen. De muziek komt qua ervaring ontzettend goed over en het grijpt je. Het authentieke geluid en de sfeer die daarvan afkomt, blijft mooi om naar te luisteren.
Zo kan ik het ook!
De essentie van sommige nummers is soms wel wat te makkelijk op dit album. Het klinkt alsof er niet heel veel moeite over is gedaan; alsof hij het al klaar had liggen. “Hier heb je een piano riedel van Schubert, smeer maar in met wat statisch geluid en weer een nummer klaar.“ Dit idee krijg ik bijvoorbeeld bij het intro nummer “Everything Is On The Point Of Decline” en “Isolated Lights On The Abyss Of Ignorance”. Het verpest voor mij een beetje het gevoel dat van de nummers hoort af te stralen en het klinkt dan ineens nogal goedkoop. Ook is de statische noise te prominent aanwezig bij deze nummers, alsof de televisie tussendoor aan staat en geen signaal ontvangt.
Afsluitende woorden
Al met al is 'Patience (After Sebald)' een andere, meer duistere insteek van The Caretaker. Het is knap dat hij met andere muziek, dezelfde sfeer weet op te wekken. De duistere klanken van The Caretaker hebben iets authentieks, iets aangrijpends en blijven prachtig. De simpele insteek van sommige nummers en het idee waar het op rust, maken dit album helaas een minder album dan de vorige; 'An Empty Bliss Beyond This World' is lastig te evenaren. Dit album doet The Caretaker hierdoor niet minder eer aan. 'Patience (After Sebald)' is een goed begin van 2012 en doet mij met trots hopen op meer van dit soort releases.
Cijfer (7.8/10)
