Opeth, de progressive metal band uit Zweden met 'Watershed', het 9de album van de vijf heren. Opeth blijft een goeie metal band en met een nieuw album op de loer, is een recensie van hun meest recente werk, wel op zijn plaats. Toch moest ik deze CD (random) uit de oude metal doos halen en ga ik, na goed een jaar niet geluisterd te hebben, er weer eens naar luisteren.
Daar gaan we weer
Het album opent rustig met het, korte, akoestische 'Coil'. Als je denkt dat het album deze trend voortzet in de opvolgende nummers, kom je van een koude kermis thuis want de opvolgende nummers liegen er niet om. Mikael Åkerfeldt's brullende vocals, de shreddende gitaren en dubbele kickdrums vliegen om je oren. Toch blijven de 'death metal klinkende' nummmers een beetje mild. Helemaal als je het gaat vergelijken met death metal bands als Cannibal Corpse of Autopsy. Het is geen brutal death metal met 200 bpm kickdrums van begin tot eind. Er zit een soort rustig, duister tintje in. Muzikaal gezien is het een ècht Opeth album; lange nummers en death metal met een akoestisch smaakje. Het album is door deze lange nummers, een bescheiden, zeven nummers lang. Toch weten de aaneenschakeling van lange nummers, niet te vervelen. Dit komt mede dankzij de tempowisselingen, de goeie 'pauze' momenten, de afwisseling tussen de brullende death metal vocals en de cleane vocals etc. Nummers als 'The Lotus Eater' en 'Hex Omega' zijn in mijn ogen, na een jaar, nog ècht goede nummers. Mindere nummers of loeiharde uitglijders, vindt je niet op dit album. Het is strak gespeeld en er is goed over de nummers nagedacht, van begin tot eind.
Perfectie bestaat niet
Daarentegen zijn er bij sommige nummers, wel stukjes waarbij ik afhaak. Bijvoorbeeld het valse outro van 'Burden' en de computer lach erna, zijn niet echt mijn kopje thee. De akoestische pauze, tegen het eind van 'Porcelain Heart', voel ik ook niet en 'Hessian Peel' duurt gewoonweg, te lang. Dit maken de nummers in zijn geheel geen slechte nummers. Maar het zijn wel die stukjes, van die bepaalde nummers, waarbij ik denk: 'dit had wel iets beter gemogen en gekund.'
Conclusie
Al met al is 'Watershed' een goed album en zijn de lange progressive death metal platen goed te behappen. Ook zijn de kleine negativiteitjes verwaarloosbaar. Dit maakt 'Watershed' niet meteen een perfect album maar ik voel hier wel, nog steeds, een goeie voldoende. Vroeger had ik zeker een tien uit tien, gegeven maar ik zit nu meer aan een goeie acht te denken. En dat is wat ik er nu van vind, een goeie acht.
Cijfer (8/10)
