Als vervanging voor de Quintetjes bieden wij van tijd tot tijd "Flambant Neuf". Korte beschrijvingen/recensies van recent verschenen albums/EP's en singles uit de onafhankelijke en ondergrondse muziekwereld. In deze tweede editie oa: Julia Stone, The Hives, Crocodiles. Kortom: veel onbekend, nieuw luistermateriaal!
PS: Klik op de album cover voor een preview!
- Julia Stone - By The Horns
- The Hives - Lex Hives
- Crocodiles - Endless Flowers
- Jack White - Blunderbuss
(7,2/10) Julia Stone is bekend van het duo dat ze vormt met haar broer, Angus & Julia Stone. Ondertussen werkt Julia Stone dus ook aan haar solo carrière, waarin 'By The Horns' het nieuwste wapenfeit is. Het album herbergt een 'The National' tintje, het wordt geproduceerd door Thomas Bartlett die ook voor The National produceerde en bevat een cover van het nummer 'Bloodbuzz Ohio'. Het album brengt in principe wat we verwachten van een Julia Stone album - zachte, lieve liedjes met een donker randje, die vooral benadrukt worden door de verdrietige teksten. Uit alles blijkt dat Julia Stone bulkt van het talent. De nummers zijn goed geschreven, mooi en haar stem is natuurlijk prachtig. Toch mist het de kracht, de afwisseling en de harmonie die zij creëert samen met haar broer Angus. Hoewel het album met bijvoorbeeld de titelsong een paar erg goede nummers bevat, is het toch een beetje te saai om het een echt top album te noemen. Kortom: Een album welke prima weg luistert, maar geen topper.
(4.0/10) Sinds “Tyrannosaurus Hives” is er vrij weinig materiaal uitgekomen van deze Zweedse heren wat mij nog enigszins wist aan te spreken. Het vuur begon bij dat album al licht uit te doven en de brutaliteit was op dit album wel aanwezig maar werd al minder. Het onvermijdelijke gebeurde dus ook met “The Black & White Album”. Het album was catchy, helder en The Hives waren niet meer de ongeschoren garage punk band waar ik van hield. Het nieuwe album ”Lex Hives” is helaas een opvolger op deze meer heldere, simpelere rock nummers. The Hives proberen het wel, maar tevergeefs in mijn ogen. Voor de mensen die echt fan zijn van de catchy rockers afkomstig van “The Black & White Album” is dit album geweldig. Alleen voor de mensen die nog goed genieten van de door-punk-beïnvloede oudjes “Barely Legal” of “Veni Vidi Vicious” is dit geen aanrader. “Lex Hives” is rock & roll voor de massa en The Hives bewijzen opnieuw de IKEA te zijn van de garage.
(7.0/10) Vanaf het album ‘Summer Of Hate’ bewijst Crocodiles dat elektronische muziek en rock gemakkelijk hand in hand gaan. Met daarbij een gematigde dosis noise, shoegaze en psychedelische effecten weet het duo uit San Diego er een erg sterk album van te maken. Het daarop volgende “Sleep Forever” is een sterke opvolger en nu worden we wederom verrast met “Endless Flowers”. Het album klinkt meer afwezig en in-de-verte dan voorgaande albums. “Endless Flowers” heeft een meer catchy, door-pop-beïnvloed geluid. Het album is daarmee gezegd niet rustiger maar meer versimpeld - versimpeld in de zin van opbouw, structuur en tekstueel gezien. Ook klinkt het album op sommige nummers iets meer gelaagd en voller dan voorgaande albums. “Endless Flowers” is een album van Crocodiles en voortbordurend op de unieke stijl die Crocodiles sinds een aantal jaren presenteert. Het is een subtiele, gelaagde omslag naar een meer pop-geluid dan je eigenlijk van Crocodiles gewend bent.
(7.8/10) Jack White is ondertussen een wel hele bekende naam in de muziekwereld. De frontman van zowel ‘The Dead Weathers’, als ‘The Raconteurs’ en niet te vergeten ‘The White Stripes’ die ook nog eens voor vele andere artiesten geschreven en geproduceerd heeft kan gerust een van de grootste muzikanten van het laatste decennium genoemd worden. En nu brengt hij dus voor het eerst een solo album uit, en dat blijkt een goede keuze. ‘Blunderbuss’ staat boordevol lekkere tracks. En hoewel de nummers op het album, op ‘Sixteen Saltines’ na, rustiger zijn dan je zou verwachten van Jack White luisteren ze allemaal heerlijk weg. En die rust bevestigd eigenlijk alleen maar de muzikaliteit en veelzijdigheid van deze man. Toch hadden een aantal lekkere scheurende nummers het wel goed gedaan en dat is het enige kritiekpuntje dat ik heb op dit album die naast veel invloeden van legendarische bands vooral klinkt als Jack White: De kenmerkende stem, de gekke lickjes en de lekker ongewone ritmes, heerlijk!
