Haar
Een album waar ik al een tijdje naar aan het uitkijken ben, is het album Hair van Ty Segall en White Fence. Het schiep – na de aankondiging - gelijk een heleboel hoge verwachtingen en mede bloggers beschreven dit album dan ook als een hoog geanticipeerd rock album voor 2012. Dit komt mede dankzij de combinatie van artiesten. Ty Segall is een 60’s-beïnvloede garage rock eenling uit San Francisco en White Fence is een psychedelische rock band. Beide artiesten hebben door de jaren heen interessant luistermateriaal uitgebracht. Ty Segall met de albums “Lemons”, “Goodbye Bread” en één van mijn persoonlijke favorieten “Melted”. White Fence - aan de andere kant – kende ik persoonlijk van de albums “Is Growing Faith” en “Family Perfume Vol. 1”.
Meer haar
Door de voorafgaande releases en kwaliteiten van beide bands hoop je dat een clash tussen deze twee artiesten iets immens en geweldigs gaat opleveren. En ik moet eerlijk zeggen dat Ty Segall & White Fence dit aardig knap gelukt is. “Hair” bevat acht nummers en biedt een afwisseling van garage rock, psychedelische rock en meer akoestisch klinkend geluidsmateriaal. De jaren 60 vibe zit er daarbij ook nog eens goed in. Dit mede dankzij de premature psychedelische effecten, het speelse gebruik van stereo en de milde productiekwaliteit. Ook de eerste helft van het nummer “The Black Glove/Rag” doet me denken aan het nummer ‘Hurdy Gurdy Man’ van Donovan. De rustigere, akoestische gitaar nummers vallen terug op het album “Goodbye Bread” van Ty Segall. Bijvoorbeeld de nummers “Time”, “Easy Ryder” en “(I Can't) Get Around You”.
"I Am Not A Game" - live (zonder orgel net zo goed).
Een wilde haardos
Er staan een aantal nummers op dit album die ik echt ontzettend kan waarderen. Ik heb bijvoorbeeld ontzettend veel liefde voor het nummer “I’m Not A Game”. Het zweverige, nonchalante orgeltje dat zich door het nummer heen mengt is zo fijn om naar te luisteren. De opening is ontspannen en ik houd van de afwisseling in ritmes. Ook de plotselinge gitaar en orgel ‘madness’ die er tegen het einde uit wordt geknald en de drummer die daarbij even een koffie-shot toegediend krijgt – maken dit nummer echt geweldig. Een ander nummer wat ontzettend fijn luistermateriaal is, is het nummer “Scissor People”. Het is in feite het eerste nummer dat ik van dit duo te horen kreeg en het blies me figuurlijk van mijn stoel - dit is rock zoals het hoort. “Scissor People” is een meer uptempo nummer - het is chaotisch, energiek en een goed stevig pak rock. Een ander nummer wat er tussen uit springt, is het rockabilly klinkende “Crybaby”. De letterlijke “cry” van Ty in het begin maken het allemaal behoorlijk rechttoe rechtaan en voor twee minuten hoor je Link Wray door een lo-fi filter.
Schudden met dat haar
Hair legt de lat voor menig garage rock band hoger en hoger. Ty Segall & White Fence bewijzen hunzelf als heer en meester binnen de garage scene en dit is een nieuwe mijlpaal voor hun beide. Van de acht nummers springen er meer dan de helft er met kop en nek boven uit en ik kan met veel plezier naar dit album luisteren. Het enigste jammerlijke is dat dit album met een klein half uur al voorbij is. Gelukkig weten ze - binnen dit half uur - de hoge verwachtingen van de mat te vegen en hebben Ty Segall en White Fence een goed album neergezet. Kort maar krachtig.
Cijfer (8.4/10)
Cijfer (8.4/10)
