Oud of nieuw?
Een album wat mij recentelijk tot de ontdekking deed, dat klassieke muziek steeds meer begint te spelen is 'Field Drawings' van componist, producer en multi-instrumentalist Ryan Teague. Voor Ryan Teague is dit zijn derde studio album en in feite het eerste werk van hem waarmee ik geconfronteerd wordt. Ryan Teague maakt minimalistische, klassieke composities met elektronische effecten die de klassieke muziek proberen te versterken. Het moderne klassiek is het soort genre waar ik mij nog niet compleet in thuis voel maar waar ik wel een hele grote interesse voor begin te krijgen.
1 voor 1
Field Drawings opent als een album van Apparat. 'Shadow Play' maakt een beetje dezelfde opening als 'Not A Number' op het album Walls van Apparat uit 2007; het is het vergelijkbare xylofoon riedeltje. Ryan Teague maakt een soort 'kijk wat ik kan' opening. Hij legt alle kaarten op tafel en laat met dit ene nummer horen waar hij toe in staat is. De opvolgende nummers voelen daardoor ook veel minder technisch en zijn wat zachter en meer atmosferisch. Een nummer als 'Cadastral Survey' wekt duidelijk een soort emotie op en grijpt aan. Door de strijkers een soort mild tremelo effect mee te geven krijgt klassiek ineens een hele andere luisterervaring. En ik houd van de melodie bij dit nummer – het is emotioneel, het bouwt spanning op en het klinkt alsof het rechtstreeks uit een film geplukt is. Een ander nummer wat ik ontzettend kan waarderen is 'Counter Turn'. Het nummer voelt alsof ik als Sherlock Holmes zijnde een ontzettend grote ontdekking heb gedaan. Er wordt weer een soort spanning verantwoord en een geweldige staaltje componeer talent uit de doeken gehaald.
Overkoepelend
Field Drawings is het type album waarvan ik heel veel nummers denk te kennen uit reclames en films. Nu blijkt Ryan Teague ook muziek te componeren voor films/tv en dat zal de reden zijn. Hij weet hoe hij zijn muziek zo moet manipuleren, om een bepaald gevoel op te wekken of om een bepaalde sfeer te creëren. Het is muziek die je geest doet bewegen als een elastiekje - zelfs als je klaar bent met luisteren moet het nog even natrillen en blijf je nog voor een bepaalde tijd, in dit gevoel hangen. Het album heeft een duidelijke rode draad, een duidelijke samenhang en een originele stijl als het op klassiek aan komt.
Pingel Pingel
Toch staan er persoonlijke struikelblokken op dit album. Er zit een deel op dit album dat ik ontzettend kan waarderen en een deel wat minder in de smaak valt. Na het nummer 'Prime Movers' wordt er iets te veel geëxperimenteerd met xylofonen en verwante instrumenten. De violen – die de ambiance opwekken – staan meer in de achtergrond en verliezen hun kracht door het 'gepingel'. Nummers als 'Cell Cycle' en het daaropvolgende 'Anesidora' verliezen voor een groot deel mijn interesse en dat is jammer. De twee afsluitende composities zijn daarentegen weer prachtig en het allerlaatste 'Tableau III' blijft mij bij. Het is een soort buitenaardse ambiance die zo overweldigend is; alsof je direct in de zon aan het kijken bent.
Al met al
Field Drawings heeft een goeie afwisseling tussen ouderwetse klassieke composities en de meer experimentele kant van klassiek. Het is een goed album om volledig in op te gaan en de tijd langzaam weg te zien tikken. Er staan een paar beeldschone composities op die van mij zo rechtstreeks in een film geplaatst mogen worden. Het is een duidelijk en integer album. De muziek wekt emoties en gevoelens op maar soms wordt er iets te veel gepingeld. Ryan Teague is een artiest die met Field Drawings weer nieuwe interesse doet opwekken voor klassieke muziek.
Cijfer (7.9/10)
