Dissociation
Red Alder is een dame uit Pullman, Amerika die een hele dromerige vorm van muziek voortbrengt. Haar muziek is een mengsel van bv. Grouper en Youth Lagoon. Het is dromerig, deprimerend en melancholisch; een persoonlijke belevenis opgenomen vanuit haar slaapkamer. Ik quote vanaf haar bandcamp pagina: “So much love to everyone who encouraged me to continue making music even when I lost trust in myself .” Red Alder's debuut EP 'Dissociation' stond al ruim drie maanden in de lijst met mijn muziek. Ik heb nooit echt de tijd genomen om hem van begin tot eind te luisteren. Nu ik dat toch gedaan heb moet ik zeggen dat ik er geen spijt van heb en dit is waarom:
Hmmm hmmmm
Dromerig en zweverig gaat deze EP van start. Met neogotische orgels en langzame drums zorgt 'Monster' voor een treurige, aangrijpende introductie. De vocals gaan half fluisterend en zuchtend door je kamer. Dit zorgt ervoor dat de teksten moeilijk verstaanbaar zijn; gelukkig geeft het bij deze dromerige muziek een soort van mysterieuze draai en past het wel in Red Alder's genre. De dromerige orgels, de gereverbde drums en de zuchtende vocals blijven de elementen waarop Red Alder zich draaiende houdt. Het voelt allemaal heel episch aan en de muziek grijpt rustig en mistig om zich heen. Zie het als een heel eenzaam iemand die om 2 uur 's nachts in de regen zijn hond aan het uitlaten is. De muziek speelt met je gedachten en probeert je te bewegen op de manier zoals oude, klassieke muziek dat zou moeten doen. Nummers als 'Planet Fall', 'Release' en 'The Leaves' zijn zeker een aantal nummers die ik iemand zou aanraden. De focus die op de emotionele meerwaarde is gelegd is ontzettend groot. Je kan er niet zomaar omheen en de nodige kippenvel momenten zullen er zeker zijn.
Doven
Het ene nummer bespeelt beter de geest dan de andere en langzaam gaat de vlam een beetje uit op deze EP. De kracht van de nummers die in het midden zitten weten zich niet te volharden tot het eind. De nummers 'Fogs' en de cover van Tim Hardin's 'How Can We Hang On To A Dream' spreken mij niet aan. Op een gegeven moment is de melancholie er vanaf en verliest de muziek zijn meerwaarde. De nummers zijn wat te luchtig en verliezen het mysterieuze. Aan de ander kant zou je het ook kunnen zien als en afbouwende afsluiting – deze interpretatie zou ik ook kunnen bevatten.
In het kort
Deze EP beweegt zich als een sinus; het hoogtepunt zit in het midden en de introductie en de afsluiting hadden van mij weg gemogen. Toch weet een artiest zich vanuit bandcamp weer te bewijzen en is Dissociation erg knap gelukt. Red Alder heeft met Dissociation een EP gemaakt die de beleving van klassieke muziek heeft gegoten in de vorm van dromerige pop liedjes. Het is fijn, teder en fragiel; alsof je in slow-motion een vaas kapot op de grond ziet vallen en daarom heel hard een kind ziet huilen. Het is zwaar en meeslepend maar erg mooi.
Cijfer (7.7/10)
