Moke is voor mij zo'n band die je pas kent als je iets van ze hoort. Het was dan ook niet mijn idee om naar het concert te gaan maar het idee van mijn vader. Na de aankondiging van hun theater tour 'Till Death Do Us Part' in De Wereld Draait Door kocht mijn vader meteen drie kaarten en ging er maar vanuit dat ik niks anders te doen had. Ik had inderdaad niets anders te doen en wat ben ik daar achteraf blij om geworden. Gelukkig was ik aanwezig bij hun op een na laatste optreden van deze theater tour.
Maar een concert in theater 'Park Schouwburg' in Hoorn? Daar hebben ze toch stoelen? Ja, en dat is maar goed ook. Ik ging heen zonder enkele verwachtingen. Toen begon het. Moke kwam op. Daar stonden ze in een 2-2-1 opstelling in het donker verspreid over het hele podium. Zanger Felix Maginn grijpt een lamp en slingert hem over het podium. Ze spelen in het donker (zoals ze dat heel veel doen in dit optreden) en worden af en toe slechts verlicht door de rondvliegende lamp. Indrukwekkend net als alles wat nog komen gaat.
Till Death Do Us Part
Ze spelen oude nummers, speciaal geselecteerd bij het thema, maar echt gespeeld door Moke. In het boekje van de cd staat dan ook: "We wanted songs that would have a meaning with this theme in the broadcast sence of the word". Hier wordt gesproken over de dood. "But finally we bring you to the fact that no matter what happens we are all going to die". Die woorden hebben zij kunnen overbrengen, en dit galmde de hele avond de zaal door.
Ze begonnen rustig. De drum, de gitaren en de teksten gaven je een gevoel, een idee. Het werd steeds indrukwekkender. Ze speelde 'The Drugs Don't Work' van The Verve naadloos over in 'Streets of Philadelphia' van Bruce Springsteen. Dat deden ze veel deze avond. Het licht en het beeld speelden allemaal mee in het prachtige schouwspel, maar het was vooral de muziek die je alles vertelde. Men moest zitten en kijken naar het donker. Het was perfect om je een indruk te geven in plaats van een optreden. Bij het op een na laatste nummer gooide ze alles eruit. 'This Plan', het enige eigen geschreven nummer dat Moke speelde, speelden ze ronduit fantastisch!
Het donker en de spots, de muziek met zijn opbouw, het spelen en de teksten. Het nam mij mee, liet mij zien en liet mij achter. Ik voelde mij klein toen ik achteraf om hun handtekening vroeg. Zij lieten mij iets zien wat alleen te horen valt. De band stond daar en vertelde, niets meer en niets minder. Felix Maginn las zelfs een indrukwekkend stuk voor 'The Survivor Comes Home'. Emotie, dit was theater en alles klopte!
Cijfer(9,0/10)
