London Calling is een twee maal per jaar terug komend evenement in Paradiso. Het idee achter het evenement is om nieuwe, onbekendere bandjes met veel toekomst naar Nederland te halen. De muziek die binnen gehaald word is vooral brits georiënteerd en sinds de start in 1992 hebben al vele bandjes die later de weg naar succes vonden op London Calling gestaan. Voorbeelden van bandjes die op London Calling hebben gespeeld zijn bijvoorbeeld Snow Patrol, Bloc Party, Florence + The Machine en Franz Ferdinand. Kortom, genoeg opkomend talent voor een heerlijk avondje! En dat was het ook dit jaar zeker. Hier een kort verslag van een aantal bandjes van de vrijdag avond:
Wolf Gang
Eerste bandje dat ik zag op deze avond. En gelijk goed! De vrolijke up-tempo elektronische indie nummers van Wolf Gang doen het goed bij het publiek. De liedjes zijn lekker dansbaar en dat is het grootste deel van de zaal met me eens. Iedereen staat lekker mee te bewegen; de sfeer is goed. Echter zijn er ook wat mindere puntjes. Zo is de zanger erg onrustig, beweegt steeds heen en weer voor zijn microfoon waardoor het geluid niet van optimale kwaliteit is. Ook hadden ze misschien met wat meer podium ervaring in combinatie met hun hele fijne liedjes de zaal nog meer los kunnen krijgen, want hoewel er lekker gedanst werd gingen nog niet alle remmen los. Al met al een prima optreden en met de afsluiter 'The King And All His Man' hebben ze er een half puntje bijgesprokkeld!
Cijfer (7,5/10)
Wolf Gang - The King And All His Man
Breton
Vervolgens verplaatsen we ons naar de kleine zaal om te gaan kijken naar Breton. Deze mix van elektronische indie met dubstep en andere harde klanken klinkt bij aankomst best wel lekker. Maar eenmaal in de zaal blijkt dat zo ongeveer de gehele grote zaal zich naar de kleine zaal heeft verplaatst, wat dus simpelweg betekend dat het niet past. En dat komt de sfeer niet echt ten goede. Ondanks de leuke deuntjes die het Britse bandje, die trouwens ook filmmakers zijn, weet te produceren hebben ze niet de kwaliteit om de te drukke zaal in extase te brengen.
Cijfer (6,0/10)
The Rapture
The Rapture is eigenlijk helemaal niet zo'n nieuw bandje. En eigenlijk ook helemaal niet meer zo onbekend. De mannen uit San Francisco die al zeker zo'n tien jaar bestaan, lieten dit horen ook! Met hun dansbare elektronische indiepop wisten zij de zaal wel lekker los te krijgen. Het contrast met Wolf Gang was groot. Het was een goed opgezet optreden en het bleek dan ook duidelijk dat ze een flinke zak ervaring met zich mee dragen. De plaatjes schoten er lekker vlot doorheen, iedereen was aan het dansen en er werden her en der zowaar wat liedjes meegezongen. Kortom een prima optreden en wederom was de afsluiter een topper. 'How Deep Is Your Love' kreeg de voetjes in de zaal behoorlijk van de vloer.
Cijfer (8,0/10)
Washed Out
En dan zijn we, na dik een uur uitloop met het originele programma, toe aan wat we toch eigenlijk wel de hoofdact van de avond mogen noemen: Washed Out.
De laatste tijd is dit bandje bezig aan een behoorlijke opmars binnen de alternatieve scene, en ook op Kofferbaque zien we ze regelmatig voorbij komen. Wonderbaarlijk genoeg begint de zaal juist nu iets leger te worden, hoewel dit natuurlijk te wijten kan zijn aan het feit dat het ondertussen al tegen tweeën aanloopt. Ik heb medelijden met de genen die weg zijn gegaan, want Washed Out kan er wat van! Alle nummers klinken loepzuiver, alles klopt en toch komt het niet gemaakt over. Iedereen staat lekker te dansen en te bewegen, de sfeer is goed en iedereen droomt weg op de lekker wazige beats. Heerlijk dus! Cijfer (8,5/10)
