Wie?
Mazes dus. Mazes is een bandje uit Manchester bestaand uit Jack Cooper (vocals & gitaar), Neil Robinson (drums), Jarin Tabata (Gitaar) en Conan Roberts (bass). Het bandje, dat in 2009 het levenslicht zag, heeft in een hele rits voorprogramma's gestaan. Ze waren onder andere het voorprogramma van Deerhunter, Thee Oh Sees en Crocodiles. Volgens Frontman Jack Cooper werkt Mazes nooit te lang aan een nummer, maar geloven ze in het snel opnemen van een nummer om de spontaniteit te bewaren. En dat is terug te horen in hun muziek. En dit is zeker enigszins positief. De muziek is lekker luchtig en fris, en klinkt niet al te moeilijk.
Waarom is 'A Thousand Heys' wel fijn?
Het album bestaat uit vrolijke uptempo popsongs. Het is lekker energiek en luistert makkelijk weg. De luchtige liedjes zonder poespas zijn fijn om te luisteren en er zitten echt een paar aanstekelijke nummertjes op het album. Nummertjes zoals 'Go Betweens', 'Most Days' en 'No Way' blijven lekker in je hoofd hangen. Ook het nummer 'Wait Anyway' is erg goed, juist doordat dit nummer iets harder en donkerder is dan de rest van het album.
'Go Betweens'
Waarom is 'A Thousand Heys' minder fijn?
Het album is niet erg vernieuwend. Er kan nou niet echt gezegd worden dat Mazes een eigen geluid heeft, eigenlijk is het een van de vele indie/lo-fi bandjes. Ook het album zelf is niet erg afwisselend, alle nummers lijken een beetje op elkaar.
Conclusie
'A Thousand Heys' is een hartstikke fijn album. Het luistert heerlijk weg, er staan eigenlijk geen slechte nummers op, en sommige liedjes blijven op een prettige manier in je hoofd hangen. Wat je alleen niet hoeft te verwachten in grote vernieuwing in de muziekwereld, wonderbaarlijk gecomponeerde muziekstukken en complete orkesten en big bands. Gewoon simpele, vrolijke, fijne popliedjes.
Cijfer (7/10)
