Intro en positiviteiten
Ambient, lo-fi, psychedelische folk. Dat is de muziek van Amen Dunes. Het album Through Donkey Jaw is de 3de release naast zijn debuut Dia en zijn EP Murder Dull Mind. De muziek is niet veel veranderd ten opzichte van zijn vorige EP Murder Dull Mind. Het blijft dezelfde fragiele, melancholische folk muziek als eerst. Hij experimenteert wel bij een paar nummers maar het wordt nergens te gek. Het zijn allemaal behoorlijk solide nummers en de muziek staat onder een gematigd lo-fi pitje. Ook hoor je tussendoor lekkere instrumentals die zonder de mooie vocals van Amen Dunes, ook gewoon goed zijn. Dit bewijst maar weer dat alleen het gitaarspel van Amen Dunes al ruim voldoende is en dat vind ik ontzettend knap. De beste nummers op het album zijn voor mij toch wel: 'Lower Mind', 'Not A Slave' en 'For All.'
Minderheidjes
Er zijn op een goed album als deze natuurlijk ook wat mindere nummers. Het zijn geen slechte nummers maar meer gewenningsfactoren. Ik moet bijvoorbeeld erg wennen aan het licht experimentele 'Jill' en de afsluiter 'Tomorrow Never Knows'. Ook is het protocol, standaard lo-fi probleem weer aanwezig. De vocals zijn weer onverstaanbaar pur sang. Het is moeilijk meneer Amen Dunes te verstaan en ik ben toch zo benieuwd naar de vocals. Toch is het uitvogelen van de vocals altijd een leuk klusje en met bands als Amen Dunes, meer een uitdaging.
Conclusie
Al met al is Through Donkey Jaw een ontzettend goed album. De psychedelische folk muziek blijft hetzelfde als op Murder Dull Mind en het is een goed vervolg geworden. De standaard lo-fi calamiteiten en de paar experimentele nummers die er nog niet helemaal in gaan, neem ik voor lief. Het is een goed album en hoop ooit meer te horen van Amen Dunes (Een live show zou anders ook wel leuk zijn).
Cijfer (8.3/10)
