Half moe en verbrand zit ik achter men laptop te typen, want gister was het grootste gratis festival van Europa, Parkpop. Dit in het altijd mooie Den Haag. Na een lange treinrit en een rondje Den Haag met de tram, komen we aan bij het Zuiderpark. Eenmaal op het terrein zag ik dat de opstelling qua podia niet veel anders was als die van vorig jaar (er was alleen geen X-stage).
Na een paar rondjes gelopen te hebben en het nodige eten en drinken achter de kiezen zit, begint op de Jupiler-stage, The Crookes. The Crookes spelen ontzettende catchy indie liedjes. Ze spelen strak en laten geen moment aan het lot over. De vrijheid in de show is een beetje minimaal en de heren spelen geheel politiek correct. The Crookes klinken leuk en zijn een mooi opwarmertje van wat er nog komen gaat.
Na een kwartier is het wel weer leuk geweest bij The Crookes want op het andere podium (Staedion-stage) speelt The Deaf. The Deaf is de band van de vrolijke, chaotische Spike. Spike is natuurlijk bekend van Di-Rect, die later die dag ook het podium vuil mogen maken. The Deaf speelt ruige fuzzy, garage rock achtige nummers. De show is veel opener en het publiek gaat aardig los voor de vroege middag. Hier een daar komen er wat snellere punk nummers voorbij en die vallen goed in de smaak. Al met al speelde The Deaf een echte rock-show met de nodige pit en rock idioterij op het podium.
Terwijl de temperatuur in het Zuiderpark behoorlijk begint op te lopen wordt de Staedion-stage klaar gemaakt voor de act, die ik al een tijdje wil zien, Staff Benda Bilili. Staff Benda Bilili is een Afrikaanse band, bestaande uit (niet)-gehandicapte straatmuzikanten. De voetjes gaan al gauw van de vloer en de heren van Staff Benda Bilili weten wel hoe ze een publiek los moeten krijgen. Ondanks dat de meeste van de heren in een rolstoel zitten, hebben ze toch een hele goeie ‘stage presence’. Al dansend in de rolstoelen, is hun handicap zowel hun kracht. Al met al weten de mannen van Staff Benda Bilili het publiek goed te vermaken en is dit zeker voor herhaling waard.
En van de Afrikaanse muziek gaan we naar de Spaanse muziek. La Pegatina maakt namelijk zijn aantreden op de Jupiler-stage. Even in het programma boekje te kijken, lees ik dat de heren een combinatie van ska, rumba, world en een vleugje punk spelen (dat klinkt als feest!). Het boekje liegt er niet om en de mannen van La Pegatina weten hoe ze een feestje moeten bouwen. De show opent met veel activieit op het podium en confetti. Het dans gehalte van de show ligt ontzettend hoog en er wordt veel gesprongen. De heren van La Pegatina weten met accordeon, trompet, gitaar, drum en percussie, heel Parkpop om te toveren in één dansende menigte. Na La Pegatina weet je, in ieder geval, waar je benen zitten en hoe warm het ook alweer buiten is. Het was een geweldig feestje en voor mij de beste act van Parkpop.
Na wat rust en de nodige verorbering van zekere festival versnaperingen (patat!) is het tijd voor onze, uit Hoorn-afkomstige, Tim Knol om Parkpop even te laten horen wat hij kan. De rustige riedeltjes van Tim Knol en het warme weer zorgen ervoor dat je even lekker in het gras zit te luisteren. Tim Knol speelt deels nieuwe nummers van zijn album ‘Days’ en natuurlijk ook wat oude platen van zijn self-titled debuut album. Nummers als ‘Sam’ en ‘When I Got Here’ mogen natuurlijk niet ontbreken in een Tim Knol show. Tim Knol is gewoon Tim Knol en het is lekkere festival muziek; gewoon goed.
Na wat gestruin en geloop, zien we een ijscoman. En zo’n lekker ijsje gaat er wel in met het prachtige weer. Na lekker op de grond te zitten, zien we Di-Rect van een grote afstand hun show spelen op de Staedion stage; pop platen met weinig soeps. Di-Rect is leuk voor de wat jongere doelgroep en echte rock is het haast niet te noemen. Het is politiek correcte rock en het wordt (voor mij) nergens interessant. Het is mijn kopje koffie niet. Toch is het voldoende maar geef mij maar The Deaf.
De laatste act van de dag zijn de Memphis Maniacs. De Memphis Maniacs zijn een mash-up cover band. Ze spelen bekende nummers door elkaar heen en er is geen touw aan vast te knopen. Van Metallica tot The Chemical Brothers en van AC/DC tot Zombie Nation. Er komt van alles wat voorbij en het is grappig om te luisteren. De gekleurde strakke outfits van de band maken het leuk om naar te kijken en ik krijg bijna medelijden met de band in verband met het warme weer. De band weet er een lekker feestje van te maken en het meeschreeuw gehalte ligt lekker hoog. Leuk gedaan ookal waren de vocals nogal matig.
Na een lange dag Parkpop afgestruind te hebben is het tijd om op huis uit te gaan. Goed verbrand (zonnebrand vergeten, damn!) en moe, gaan we maar op huis uit. Al met al is Parkpop goed geslaagd en misschien dat we het volgend jaar vlekkeloos overdoen.
PS: De gratis Arla was misschien niet zo’n goed idee.
De Cijfers
The Crookes (7/10)
The Deaf (7.5/10)
Staff Benda Bilili (8/10)
La Pegatina (9/10)
Tim Knol (7/10)
Di-Rect (6/10)
Memphis Maniacs (7/10)
_______________________________
Overall Parkpop (8/10)
