Recensie
Het vijfde album van de vijfkoppige band The National heet 'High Violet'. Zijn voorganger 'Boxer' was een ijzersterk album dus het wordt moeilijk om de verwachtingen waar te maken of zelfs te overtreffen. Toch wagen de mannen uit Brooklyn een poging.
Een eerste vluchtige blik over de titels van de songs laat gelijk zien dat het een donker album is. Een blik werpen op alleen al vier van de vijf eerste songtitels; 'Terrible Love', 'Sorrow', 'Little Faith' en 'Afraid of Everyone' schetst al een duidelijk beeld van het album.
Een eerste luisterbeurt bevestigd dit vermoeden, het album is duister. Openingsnummer 'Terrible Love' en het tweede nummer 'Sorrow' zijn donker, rustig en treurig. Teksten als 'Sorrow found me when i was young, Sorrow that put me on the pills' rollen rustig voorbij, maar o wat klinkt dat toch mooi als het uit de mond van Matt Berninger komt. Terwijl zijn lage monotone stem de teksten bijna fluistert en de gitaren, violen en drums die stem begeleiden raak je in een soort trance, waar je de rest van het album niet meer uitkomt. Elk woord welke Matt uitbrengt geloof je.
De volgende twee nummers is de stemm van Berninger iets minder monotoon, maar het hypnotiserende geluid blijft duidelijk hoorbaar, vooral in het refrein van 'Anyone's Ghost'. Dan komt 'I'm Afraid of Everyone' en dit extreem zweverig nummer is de weg naar de hemel. Het zinnetje 'I Don't have the drugs to sort it out' komt duidelijk naar voren, voor mij is het duidelijk dat The National mijn medicijn is, want het blijkt dat de geniale eerste helft van dit album slechts een opstapje is naar de werkelijk prachtige tweede helft van het album. 'Bloodbuzz Ohio' is het meest popachtige nummer van het album, en ongelovelijk sterk. Vervolgens beland de luisteraar in de hemel zelf, met nummers als Lemonworld en mijn persoonlijke favorieten: Runaway, welke zeker in je hoofd blijft zoemen de hele dag, en het prachtige 'England'. Ook daarvan zal het zinnetje 'You must be somewhere in London' je lang bij blijven.
Het album sluit af met 'Vanderlyle Crybaby Geeks'. Dit nummer met een ietwat vreemde titel is de perfecte afsluiter. The National is erin geslaagd een afsluitend nummer te creeëren welke ook echt als een einde klinkt, en toch zo mooi is. Alsof je naar een musical bent geweest en je naar het afscheidsnummer luistert. Als het 'dag vriendjes en vriendinnetjes' van Bassie en Adriaan.
En wat maakt dit alles bij elkaar een fantastisch album! Eigenlijk kom ik superlatieven te kort, dit album is wat mij betreft de weg naar de hemel, waarbij je vanaf de helft in de hemel terecht bent gekomen. Een genot om naar mij te luisteren. Ik zat te twijfelen of ik een tien zou geven maar ik laat het bij een 9,5 omdat je nooit weet of je nog iets beters tegenkomt, maar het lijkt me duidelijk dat The National alle verwachtingen waargemaakt heeft en zelfs overtroffen! Het beste wat ik tot nu toe gerecenceerd heb.
Cijfer (9,5/10)
