Recensie:
Wie zegt dat dit blog geen vrouwelijke artiesten support? Vandaag de eerste dan. Emilíana Torrini is een Ijslandse singer-songwriter. Haar meest recente album is ‘Me And Armini’ (uit 2008 alweer). ‘Me And Armini’ kwam ik tegen in een afgelegen zaakje in Alkmaar, ‘Popeye Records.’ De CD heb ik uit nieuwsgierigheid gehaald en met geen verwachtingen wist de zachte stem van mevrouw Torrini me wel te raken. ‘Me And Armini’ is een combinatie van rustige, vrolijke en duistere nummers.
De Cd luisterd lekker weg en opent heel vrolijk met ‘Fireheads’ en ‘Me And Armini.’ Het nummer wat het hem echt doet, is ‘Birds.’ Een makkelijk acoustisch nummer met hier en daar een piano riedeltje en het gefluit van vogeltjes (als je goed luisterd). Verderop op de CD komen we het al bekende ‘Jungle Drum’ tegen, een nummer dat één en al vrolijkheid uitstraalt. Het kijkt de lente recht in de ogen. Hier de, wel heel WNF-vriendelijke, videoclip:
Toch achter alle vrolijkheden en lente-achtige nummers zit ook een duister addertje op dit album. Het heet ‘Gun.’ Dit hele stoere nummer wat bijna als een James Bond theme klinkt, smaakt naar een bitter snoepje met een donkere lyric. Gevolgd door 'Dead Duck' wordt de toon van het album eventjes wat donkerder. Het album sluit af met ‘Bleeder’, een zacht, zweverig nummer wat leuk gebruikt kan worden om jezelf in slaap te sussen. Al met al weet ‘Emilíana Torrini’ mij wel te veroveren met haar zachte, hoge stem en is ‘Me And Armini’ een geslaagde plaat.
Cijfer (7/10)
