Recensie:
Na een stilte van een aantal jaar, is er eindelijk weer eens een nieuw album van The Strokes. Die moet ik luisteren! Ik neem eens lekker plaats in mijn hang-stoel, zet het album vol verwachtig op. Al na de eerste tien seconden van het eerste nummer, Machu Picchu, denk ik: Zijn dit the strokes? Niet dat origineel krakende ietwat ouderwetsklinkende geluid, nee, resonerende hoge klanken die kraakhelder zijn! Dit maakt me nieuwschierig! Zijn ze een geheel andere weg ingeslagen of is dit een kleine escapade die op de rest van het album niet terug te vinden is?
Nadat ik het album voor de eerste keer helemaal afgedraaid zijn er twee dingen die me gelijk opgevallen zijn:
1. Het geluid is niet zo veranderd als ik in eerste instantie verwacht had. Vele stukken klinken nog zoals the strokes, maar toch is het allemaal een stuk elektronischer geworden, het gaat veel meer de MGMT richting op dan voorgaande albums. Zo verrassend is dit echter ook weer niet, omdat dit de laatste jaren toch al een trend is die we bij meer bands hebben gezien.
2. Het album valt eigenlijk een beetje tegen, ik had er misschien wel wat te veel van verwacht, maar dat neemt niet weg, het valt behoorlijk tegen.
Nu beoordeel je een album niet na één keer luisteren, dus er gaat nog een keertje luisteren overheen. En nog een. En nog een. En nog een. En warempel, het gaat steeds beter klinken. Angles is echt een zogenaamde 'grower'. Hoe vaker je het luistert, hoe beter het klinkt. Het zal ook een kwestie zijn van wennen aan de deels nieuwe sound The Strokes.
Het album begint met het nummer 'Machu Picchu'. De eerste klanken klinken enigszins zomers en erg elektronisch, niet echt Strokes-achtig. Het refrein daarentegen is in mijn ogen weer precies wat we van The Strokes gewenst zijn. Al met al een heerlijk aanstekelijk nummer met een combinatie van de nieuwe en de oude Strokes. Zeker een van de goede nummers van het album.
Vervolgens gaat het album verder met het o zo lekker nummer 'Under Cover Of Darkness'. Dit zijn toch echt The Strokes van de eerdere albums. En het nummer is heerlijk om te luisteren, dansbaar, gezellig. Een topper op het album.
De volgende drie nummers zijn behoorlijk experimenteel voor The Strokes begrippen. Ik vind deze drie nummers zeker niet de beste nummers van het album, maar er is ook zeker niks mis mee. En er zijn her en der ook zeker heerlijk ritmes te vinden.
Het zesde nummer 'Games' is echter een topper. Een totaal nieuw, resonerend geluid. Een anders klinkende stem. En toch is het wel duidelijk The Strokes. Het is even wennen, maar als je door het nieuwe geluid heen geprikt bent is dit nummer echt zo lekker om naar te luisteren. En het zinnetje 'Living in an empty world' zal voorlopig niet meer uit mijn hoofd weg te slaan zijn.
Het album vervolgt zijn weg met het rustige 'Call Me Back' en het bijna als de Beatles klinkende 'Gratisfaction'. 'Metabolism' begint als een meer klassiek The strokes nummers met het bekende krakerige ouderwets aandoende stemgeluid. Als het nummer verder loopt begint het echter steeds meer op Muse te lijken met de krijsende gitaren en vooral de lange uithalen in het vocale gedeelte. Ten slotte sluit het album af met het leuke 'Life Is Simple In The Moonlight'. Gewoon een goed nummer, geen uitschieter, niet extreem uptempo, niet extreem rustig. Gewoon lekker.
Al met al een prima album zonder echte dieptepunten, en met een aantal heerlijke hoogtepunten zoals 'Under Cover Of Darkness' en 'Games'. Het luisteren zeer zeker waard, en wat mij betreft kunnen we het album na een aantal luisterbeurten zeker scharen in het rijtje lekkerste albums tot nu toe in 2011.
Cijfer (8/10)
