Nadat iedereen een beetje losgekomen was volgde een korte pauze. Vervolgens verschenen de grote mannen, de heren uit New York, op het podium! Als opening knalt Success van het nieuwste album hard de zaal in en het publiek, met een gemiddelde leeftijd van een jaartje of 30, is meteen enthousiast. Het concert verloopt strak en nieuwere nummers zoals 'Lights' en 'Barricade' klinken lekker, ze doen het dan ook goed bij het publiek. Echter kunnen deze nummers toch echt nog niet op tegen oude klassiekers als 'Slowhands' en 'Evil. Bij deze heerlijke stukjes muziek barst de zaal bij de eerste klanken dan ook al bijna uit zijn voegen, en dit enthousiasme blijft gedurende de hele nummers. Iedereen kent de melodie, iedereen kent de tekst, kortom een groot feest. Het hele concert verloopt verder geruisloos. Elke nooit uit elk instrument is loep zuiver, Paul Banks zingt perfect met dat herkenbare holle stemgeluid en de timing is perfect. Elk nummer klinkt zoals hij hoor
t te zijn; zoals op de plaat. Toch, en misschien wordt dat wel veroorzaakt door deze extreme perfectie, is er iets met dit optreden. Ik zeg expres niet iets 'mis', want er is zeker niks mis. Er lijkt in mijn ogen alleen iets te missen, wat ik toch wel erg graag zie gedurende concerten. Dat stukje beleving, dat stukje passie. Net dat beetje extra wat je hoopt te krijgen bij een concert. Die langere intro, die extra uithaal. Dat zit er niet in bij Interpol. Maar misschien is deze perfectie zonder afwijkingen ook wel een deel van Interpol. Het hoort toch wel een beetje bij deze muziek die ze maken, het soort mensen dat ze zijn.Al met al een topconcert, perfect geregisseerd en loepzuiver gespeeld. Het klonk zoals Interpol altijd klinkt: Heerlijk! Het enige wat er te klagen valt is het missen van dat extra stukje beleving.
Beoordeling (8/10)
Setlist:
